De kunst van een salontafel die er niet 'gestyled' uitziet

Ik moet je iets bekennen. Ik heb een hekel aan het woord styling.

Het klinkt alsof je een interieurmagazine moet nadoen. Alsof er regels zijn. Alsof je het fout kunt doen.

Maar weet je wat ik wél geloof? Dat een salontafel iets zegt over hoe je leeft. En dat het leuk is om daar even bij stil te staan.

Mijn eigen salontafel is nooit af. Er staat altijd een kaars op. Soms aangestoken, meestal niet. Een stapeltje boeken dat wisselt. Een schaaltje waar eigenlijk niks in hoort te liggen... maar waar toch altijd iets in belandt.

En dat is precies het punt. Het moet leven. Niet perfect zijn.

Als ik dan toch drie dingen zou kiezen die altijd werken:

• Iets dat licht geeft. Een kaars, een theelichthouder. Het hoeft niet te branden. Alleen al het idee van licht maakt een tafel warm.

• Iets met structuur. Een houten schaaltje. Een rieten onderzetter. Een linnen servet dat je ergens onderlegt. Textuur maakt het verschil tussen een tafel en een stilstaand plaatje.

• Iets persoonlijks. Dat ene boek dat je echt mooi vindt. Een vaasje met een takje uit de tuin. Een foto in een lijstje dat je op de rommelmarkt vond.

Drie dingen. Meer niet.

Het geheim is dat het niet bij elkaar hoeft te matchen. Het moet bij jóu passen. Als jij een schaaltje met sleutels en een halfleeg kopje thee mooi vindt naast een dure kaars... dan is dat precies goed.

Ik heb in mijn shop bewust spullen die je kunt mixen. De ronde vaas naast het hoekige schaaltje. De strakke kaars naast de grove plaid. Omdat een huis geen showroom is.

...

Dus nee. Ik ga je geen vijfstappenplan geven. Geen Pinterest-board om na te bouwen. Gewoon dit: zet er drie dingen neer die je blij maken. De rest lost zich vanzelf op.